Verder in Oosteind

John

Toen John eind juni vorig jaar gezondheidsklachten kreeg, had niemand kunnen vermoeden dat wij vandaag met hem in het ziekenhuis op een belangrijke uitslag zouden zitten te wachten.

Vanaf juni zijn de klachten alsmaar verergerd. Wat begon als pijn bij het plassen werd uiteindelijk een ontsteking ‘elders in het lichaam’ waardoor zijn prostaat tot bijna 7x de normale grootte bereikte. Met allerlei andere pijnen en klachten tot gevolg. De uroloog wist het niet meer; na maanden van medicatie, onderzoeken en een week ziekenhuisopname heeft men vorige week uit de prostaat weefsel gehaald voor verder onderzoek.

De uitslag hiervan zou John afgelopen woensdag krijgen. Omdat iedereen in zijn omgeving, wij dus ook, eigenlijk al rekening hield met het ergste (prostaatkanker), zou de uitslag dus alleen maar mee kunnen vallen…

Toen die woensdag het telefoontje kwam met het resultaat vielen we allemaal even stil. Het was geen prostaatkanker. Er waren uitzaaiingen geconstateerd in de prostaat en die moésten wel het gevolg zijn van een kwaadaardige vorm van kanker elders in het lichaam, meest waarschijnlijk in de longen. WAT???!?!!! Longkanker???!!

Meteen is er geregeld dat er vandaag (vrijdag) een CT-scan gemaakt zou worden, waarbij bekeken zou worden waar de kanker’kern’ zich bevindt, hoeveel het is en wat er evt. nog aan te doen zou zijn. Gelukkig kon via John’s (ambulance)broer Erik meteen een gesprek met de longarts er achteraan geregeld worden.

Een zenuwslopende dag begon. Eigenlijk al ’s nachts, want we hebben allebei slecht geslapen. Later vandaag bleek ook dat we niet de enigen waren…

Na een telefoontje van John naar EBN werd duidelijk dat hij er eventjes ver doorheen zat en zijn we uiteindelijk allebei naar Roosendaal gereden. Daar troffen we een stressvol mens aan. Met wat luchtige praat werd het om 13.30 toch tijd om naar het ziekenhuis te vertrekken. Tussen 14.00 en 15.00 moest John nog een beker contrastvloeistof leegdrinken en om 15.00 was het tijd om onder de scan te gaan. Dit duurde ruim een half uur en toen begon het lange wachten. De longarts (bleek achteraf) moest eerst overleggen met de oncoloog over de scanresultaten en behandeling. Om 17.15 kwamen John en Erik dan eindelijk terug met de uitslag.

Diagnose: geen longkanker, maar wel een aantal plekken op de longen. Men vermoedt nu dat de kankerkern zich tóch in de prostaat bevindt en daar dus de uitzaaiingen reeds heeft veroorzaakt. De plekken op de longen zijn ook een gevolg van de cellen in de prostaat. De lymfeklieren rondom de prostaat zijn ook aangetast. Het belangrijkste nieuws is dat er in ieder geval een behandeling gestart gaat worden en daar zijn we allemaal blij mee. Je houdt immers toch stiekem ook rekening met het allerergste scenario….

Die behandeling bestaat uit een chemokuur, te beginnen in week 7. John moet dan 4 dagen in het ziekenhuis verblijven voor de chemo en heeft dan 3 weken om te herstellen. Daarna nog 3 van deze ‘sessies’, dus in totaal zo’n 16 weken onder de pannen. Na deze kuur zal er op een scan bekeken worden of de kankercellen (nagenoeg) verdwenen zijn. Als het goed is moet hij dat zelf al vrij snel merken aan de verminderende pijn bij prostaat. Ook wordt er nog een MRI-scan gemaakt van zijn hoofd.

Helaas is de kans op totale genezing erg klein. De chemo zal namelijk naar verwachting niet ALLE kankercellen in het lichaam kunnen vernietigen, waardoor er op de (kortere of langere) duur alsnog weer kans op herhaling is. In dat geval wordt de kans op genezing nagenoeg nihil, omdat een 2^e chemokuur niet (voldoende) aan zal slaan en dus niet gedaan zal worden.

Nu is het zo dat John een Bijzonder Geval is. Dat geldt misschien al zijn hele leven, maar nu op medisch gebied ook. Hij heeft namelijk kleincellige kankercellen en deze vermenigvuldigen zich in een rap tempo. Bij ‘normale’ mensen dan. De longarts snapt dan ook niet dat John na 8 maanden van klachten maar zónder (kanker)behandeling nog leeft. Dat zou niet moeten kunnen. Dat betekent dus dat de kleincellige kanker zich in zijn lichaam juist lángzaam vermenigvuldigt. Heel bijzonder…. Misschien mogen we hieruit stiekem alvast de heel voorzichtige conclusie trekken dat de kanker ná de chemo pas heel langzaam weer terug gaat komen. ALS die al terug gaat komen, want hij kán wegblijven (een kleine kans is óók een kans!).

Kortom, er breekt voor hem een tijd aan met veel ellende en pijn, maar wel vol goede moed op een redelijke afloop. Die moed houdt hij erin en wij en de rest van zijn omgeving met hem.

Wij zijn in ieder geval nog niet toe aan een herhaling van wat we 8 jaar geleden met Peter hebben meegemaakt…..pfffff……wordt vervolgd….

Game Night in Wiimbleystadion

Enkele maanden geleden had ik het leuke idee om met vier vrienden een Fifa10 ( computergame voor de Wii ) competitie te organiseren. Het idee werd goed ontvangen en de datum was ook reeds geprikt. De datum was 29/01 in Wagenberg, ook wel het Wiimbley stadion genoemd. Helaas was Feyenoord uit Roosendaal verhinderd en moesten we het jammer genoeg maar met z’n drieën gaan doen. Alvorens de competitie überhaupt zou gaan beginnen waren er natuurlijk al inschattingen gemaakt wie waar zou eindigen in de ranglijst en wie er dus met de Wiisselbeker naar huis zou gaan. Ik had mezelf wel redelijk hoog ingeschat en had Toine als mooie tweede ingeschat. Marco liep immers al weken te mopperen dat zijn versie van het spel constant vastsloeg en hij dus niet had kunnen oefenen, dus die zou degraderen. De verdeling was gemaakt, de spelregels besproken dus konden we van start gaan. Al heel, heel, ik zeg het nogmaals, heel snel werd duidelijk dat Marco beter speelde dan Toine en ik hadden verwacht. Toine en ik speelden met de controller en de nunchuck, Marco alleen met de controller. Wat dus inhield dat de bewegingen van zijn spelers door de computer werden gecontroleerd en onze spelers door onszelf via de nunchuck. Marco scoorde met AJAX het ene na het andere doelpunt en veegde NAC en PSV met een doelpuntensaldo van boven de 5 punten van het speelveld. Hmmm, dat hadden de bookmakers niet voorspeld. De tweede speelronde zouden we allemaal met gelijke kansen spelen en dus allemaal met de nunchuck en controller. Niet dat dat iets uitmaakte overigens. In de tweede ronde werd ik met NAC elke wedstrijd met 6-0 en 6-1 van het veld gedragen. Toine deed het beter; die eindigde, zoals verwacht, als tweede. Maar de verrassing was toch wel dat Marco elke wedstrijd met overmacht heeft gewonnen.

Volledig album bekijken

En is dan ook de terechte wiinnaar van de Wiiselbeker en is hij degene die de volgende competitie gaat organiseren. Ben alweer druk aan het trainen, de volgende keer win ik met belachelijk hoog doelpunten saldo!! Na deze overweldigende nederlaag hebben we ons verdriet maar weggezongen met WiiSing en brachten we om 02:00 eerst de winnar in de sneeuw naar huis en lagen we rond 02:20 in bed, ik heb nog lang wakker gelegen van mijn nederlaag…….

Welkom in Rotterdam

Zo het is weer zondag en dus tijd om de afgelopen week weer eens de revue te laten passeren. Na het bijrijder-sproeier-debacle van afgelopen donderdag hebben we natuurlijk nog wel meer gedaan deze week dan alleen maar werken. Woensdag zijn we met Toine en Marco naar Guido Weijers geweest in Rotterdam. Door omstandigheden kon John niet mee, dus hebben zij zijn 2 kaartjes overgenomen. Na eerst Marco te hebben opgehaald in Rotterdam zijn we doorgereden naar het Griekse restaurant waar we hadden besproken. We hadden tijdens de reservering al gezegd dat we maar ongeveer een uur hadden om iets te eten, maar dat was geen probleem zei de man. In de stromende regen liepen we naar het restaurant en inderdaad, alles verliep vlotjes en we hadden zelfs nog tijd voor een bakkie in het theater. De voorstelling vond plaats in het Nieuwe Luxor Theater. Het theater ligt op een eiland met maar 1 weg op en 1 weg af. Er zijn drie grote parkeerplaatsen waarvan er 1 gesloten was wegens werkzaamheden. M.a.w. geen parkeerplaats te vinden dus. Diverse mensen hadden hun wagen bij de kade geparkeerd, dus daar hebben we de auto ook maar weggezet. Snel naar de meter, maar daar hoefde niets in want na 18:00 was het gratis parkeren. Kraag omhoog en op weg naar het theater en de koffie. We hadden de oudejaarsconference van Guido gezien en waren daarvan niet echt onder de indruk en hadden niet zo’n goed gevoel voor vanavond. Maar goed, we hadden nu eenmaal kaarten, dus op hoop van zegen.

We hebben uiteindelijk met z’n vieren erg gelachen en hadden dan ook geen spijt (kun je niet hebben) dat we zijn geweest. De show was weer gewoon goed. Tip voor Guido: Geen oudejaars meer, maar gewoon in het theater blijven; veel beter. Het is alleen jammer dat ik geen GP meer kan kijken en dat Agnes haar autoradio niet meer zachter kan zetten zonder dat daar commentaar van een van ons op zal komen. Reden: Het tweede grote geheim van mannen is dat de GP (GrandPrix) niet bestaat, het is een uitvlucht om porno te gaan bekijken, want wie gaat er nu s’nachts om 04:00 z’n bed uit om wagentjes in het rond te zien rijden, tuurlijk. En heeft Guido bewezen dat vrouwen niet kunnen multitasken, als vrouwen zich moeten concentreren in de auto dan zetten ze de radio zachter ?????? Terug bij de auto werden we verrast door een mooi geprint papiertje met "welkom in Rotterdam" en of we maar even € 60 wilden betalen omdat we de wagen hadden geparkeerd waar dat blijkbaar niet mocht. Die mannen hebben er op gelopen, kan niet anders, maar goed hij mocht er niet staan....

Bijrijder sproeier.

Sinds ruim anderhalve week heeft Agnes haar nieuwe wagentje, en ze is er zeer tevreden over. Bijrijders in haar nieuwe autootje zullen minder blij zijn. Elke wagen heeft een voorruit en achterruit sproeier. Nissan heeft een totaal nieuwe benadering gevonden, tja het geld moet ergens vandaan komen nietwaar. Bij Nissan is men van mening dat de voorruit wel door de sproeiers bediend moet worden, maar dat de bijrijder de achterruit moet schoonmaken. Vandaag gebruikte Agnes haar voor- en achterruit sproeier. De voorruit sproeier deed het perfect alleen achter, nee daar kwam niets. Nogmaals proberen, nee nog steeds geen water. Wel hoorde ze het pompje brommen…..vreemd.

Vanavond na de koffie bij M&W reden we weer terug naar Oosteind en wilde Agnes even laten zien dat de sproeier niet werkte. Knopje om en.... rrrrrrrttt ik natte voeten. Het was gelijk duidelijk, Nissan wil graag dat je als bijrijder met je benen buiten het autootje gaat hangen en met je sok het achterruitje schoon gaat maken. Na eerst 5 minuten slap gelegen te hebben van het lachen besloot Agnes om dinsdag toch maar even naar de garage te gaan en het te laten nakijken, reden: mijn benen zijn niet lang genoeg.

Foto’s Personeelsfeest